Redactieblog Volkskrant

Maand: december, 2012

Terugblik op 2012

laurens_klein4Het jaar loopt op zijn laatste benen. In de rare dagen tussen kerst en oud&nieuw blikken media traditiegewijs terug op het voorbije jaar. Ook bij Volkskrant.nl doen we dat. De afgelopen weken hebben we al menig prachtstuk gepubliceerd over 2012. Een greep uit het aanbod: De beste games en gadgets van 2012; De dieren van 2012; de meest gelezen opiniestukken van 2012; de mees tbekeken fotoreeksen; de markantste social-mediamomenten; het jaar in politieke citaten; de tv-series die u gezien had moeten hebben, et cetera.

En er volgen er de komende dagen nog meer.

Op deze plek geef ik nog even de twaalf meest gelezen artikelen van het afgelopen jaar. Komt ie:

  1. Project X Haren mondt uit in chaos: ‘Het is een slagveld’
  2. Dronkers-lijst van schoolprestaties 2012
  3. Acteur Jeroen Willems (50) overleden
  4. Blokkade Pirate Bay is heel eenvoudig te omzeilen
  5. ‘Waarom ik niets geef aan Serious Request’
  6. Eerste foto’s ooit van executies Nederlands leger in Indië
  7. Zangeres Whitney Houston (48) overleden
  8. De boer met het grote geheim
  9. ‘Marokkaanse macho’s accepteren geen autoriteit van vreemden’
  10. ‘Autochtone gemeenschap moet rellen in Haren veroordelen’
  11. ‘De doodschoppers zijn nu helden die onterecht vastzitten’
  12. Het Europese geduld met etterbakje Nederland is op

Laurens Verhagen is hoofdredacteur van Volkskrant.nl

Advertenties

Ombudsvrouw over geruchten en social media

margreetvermeulenHet werk van journalisten wordt er door internet en sociale media niet altijd gemakkelijker op. Vroeger begon de lezer bij het ontbijt vrijwel blanco aan de krant, nieuwsgierig naar wat er allemaal in de wereld was gebeurd. Zoals hij ook blanco naar de dokter ging die hem wel zou vertellen wat eraan scheelde.

Die tijd is voorbij. De moderne patiënt stapt, gewapend met informatie van internet, de spreekkamer binnen. En de hedendaagse lezer weet al, voordat hij de krant openslaat, wat er ongeveer in de wereld is gebeurd, of hij denkt het te weten. Hoe dan ook, hij zit boordevol vragen. Vragen waarop ‘zijn’ krant antwoord moet geven.

Hoezeer de lezer is veranderd, bleek mij weer uit de reacties op mijn vorige column, over het wel/niet noemen van de afkomst van de verdachten. Ze waren teleurgesteld dat de krant geen helderheid had gebracht in de verwarrende informatie die via tweets, blogs en websites over hen was uitgestort.

Of wist de krant soms niet dat het team van de verdachten kickbokslessen kreeg via de voetbalclub? En was het team van de verdachten nu wel of niet al eerder in de fout gegaan? En hoe kan het dat niemand de grensrechter te hulp was geschoten? Dat de krant er niet over schreef, betekende volgens deze mailers dat de krant informatie achterhield, ofwel dat de krant zijn werk niet goed deed.

In werkelijkheid trokken de verslaggevers al deze informatie na. Maar wat niet klopte of waar ze niet zeker van waren, schreven ze niet op. Zo kwam niet in de krant dat het team van de verdachten geen kickbokstraining had gekregen. Dat wekte het wantrouwen van sommige lezers. De verslaggeefster vindt dat ze juist heeft gehandeld. ‘Sinds wanneer moet ik in de krant schrijven wat nìet waar is?’ Geruchten en halve waarheden horen in principe niet in de krant thuis. Maar door het internettijdperk ligt die stelregel wel onder vuur. Het effect op de lezers was dat ze er achterdochtig van werden.

De journalist van nu werkt in een glazen huis. Vroeger zag de lezer alleen het eindproduct, nu heeft hij ook zicht op de bronnen die journalisten raadplegen en níét raadplegen en de selectie die de krant maakt. Daar is (altijd) kritiek op mogelijk. En die kritiek komt via de mailbox dagelijks in grote hoeveelheden binnen. Volkskrantjournalisten hebben volgens mij onderhand meer kritiek te verduren van de lezers dan van hun hoofdredacteur.
De journalist van nu is ook onderdeel van een behoorlijk agressief publiek debat. Iedereen met een toetsenbord kan eraan meedoen, geeft zijn mening, maakt nieuwe feiten publiek of bedrijft – al dan niet openlijk – propaganda. Het vertrouwen dat de krant uit deze overdaad aan informatie de juiste selectie maakt, is weg. Net zoals de patiënt er niet langer blind op vaart dat de dokter altijd de juiste pil voorschrijft.

Op de redactie van de Volkskrant wordt verschillend gedacht over hoe om te gaan met de informatiestroom op de sociale media. Voor sommigen blijft het melden van internetgeruchten taboe. Want met het ontmaskeren van valse geruchten, geeft de krant er ongewild toch ruchtbaarheid en wellicht zelfs extra gewicht aan. De lezer moet er maar op vertrouwen dat feiten die niet in de krant staan niet juist zijn of niet relevant.

Anderen wijzen op de toenemende mondigheid van de lezer. Die laat zich niet meer door de krant voorschrijven wat wel of niet relevant is. Die pikt het niet als de krant debatten in de nieuwe media negeert. Die wil duiding van de krant – ook als de krant de feiten nog niet allemaal op een rij heeft.

De hoofdredacteur wil aan die wensen van lezers tegemoet komen. ‘We moeten alle vragen beantwoorden die bij lezers leven. Anders geven we sommigen het onaangename gevoel dat we iets wegmoffelen. Het kan in kwesties als rond de grensrechter juist een nuttige taak zijn voor de krant om wilde geruchten na onderzoek te nuanceren. Het is verhelderend om expliciet te beschrijven welke dingen we nog niet weten.’
Het is nog zoeken naar een nieuwe rol in het veranderende medialandschap, zonder afbreuk te doen aan de hoofdtaak van de krant: de zin en onzin van elkaar te scheiden. Maar dat de rol van de krant verandert, staat buiten kijf.

De lezer wil duiding, ook als de krant nog niet alle feiten kent.

Margreet Vermeulen is ombudsvrouw van de Volkskrant

Beter: Wollt Ihr den Totalen Union?

geelen1Nee hè…

Jawel. Ze zijn er weer, de lezers, die ons met priemende vinger wijzen op ons Eeuwige Tekort. Neem lezeres Christine Groen, wier briefpapier uit nevelige hemel bestaat. Ze schreef: ‘Met grote regelmaat zie ik het woord “mantra” in journalistieke stukken opduiken, zo ook vorige week zaterdag:’

 beter39_1 

Wat is daar mis mee?

Volgens Groen: ‘De heren bedoelen gewoon ‘het motto’, maar dat klinkt veel minder interessant. Om nu gewichtiger te lijken wordt dit woord (betekenis: ‘Met goddelijke kracht geladen spreuk in de Hindoegodsdienst en hierop gebaseerde geestelijke bewegingen’) misbruikt.

 Heeft Groen gelijk?

Wat de betekenis betreft wel. Al is ze wel streng in de leer, want ‘mantra’ betekent volgens sommige woordenboeken ook gewoon ‘formule’. Oftewel: motto. 

 Had ze verder nog iets?

Ja, iets ‘nog ernstigers’ vindt: het is ‘de mantra’, en niet ‘het mantra’.

 Is dat zo?

Helaas wel. Het Groene Boekje geeft Groen gelijk.

Gaat dat zo vaak fout in de krant dan?

In grofweg de helft van het aantal keren, leert het archief. Om het even in te wrijven, hier, uit het magazine van afgelopen zaterdag:

 

Weten lezers het dan áltijd beter?

Gelukkig niet. Deze briefschrijver belandde onlangs op de brievenpagina. Inclusief taalfout (wat dan natuurlijk weer niet had mogen gebeuren):

beter39_3

Hadden die ellendige lezers nog meer, deze week?

Jazeker. Dit:

 beter39_4 

Ojee, gaan we weer. Falsch, zeker?

Ja. Zoals lezer ‘drs Wim Schreven’ schreef: ‘De auteur refereert hier aan de beruchte vraag van Goebbels: Wollt ihr den totalen Krieg? Hij vervangt zonder op de regels te letten het woord Krieg door Union. Maar woorden op –ion zijn in het Duits vrouwelijk. Het had dus moeten zijn ‘Wollt ihr die totale Union?’ Als je de vreemde taal niet goed beheerst, zoek het dan even op. Fout citeren maakt zo’n domme indruk.’

Aha. Opzoeken, de nieuwe mantra. 

Jean-Pierre Geelen is beroepskijker van de Volkskrant.

 

Top10 week 49: Jeroen Willems, Marokkanen en Jasper S.

laurens_klein4De lijst van meestgelezen berichten van de afgelopen week laat een verrassing zien: het bericht over de plotselinge dood van acteur Jeroen Willems. De lijst laat verder veel berichten zien over het tragische incident van de grensrechter uit Almere en de nasleep van de moord op Marianne Vaatstra.

De hele lijst:

top10week49

Volkskrant.nl blijft gratis

laurens_klein4Enige verwarring vandaag in medialand. Bij de Volkskrant gaan we namelijk betaalde content aanbieden. Al snel werd de conclusie getrokken dat Volkskrant.nl dus achter een betaalmuur zal verdwijnen.

Dat is niet het geval. Hard nieuws is gratis en zal ook gratis blijven, of we het nu leuk vinden of niet. Of, zoals het ook wel eens is gezegd: we kunnen de tandpasta niet terug in de tube duwen.

tandpasta

Maar wat dan wel? We willen de gehele krant ook gaan aanbieden in een aantrekkelijke online omgeving en via apps. Hier moet uiteraard wel voor betaald worden als mensen niet al abonnee van de krant zijn.

Bestaande abonnees kun je vervolgens ook niche-apps gaan aanbieden, zoals – om maar een dwarsstraat te noemen – een app met alle columns van Arnon Grunberg.

Op dit moment is er wel een digitale krant, maar dat is de krant als pdf. Dit is niet ideaal; zo is het onmogelijk om artikelen te delen via de sociale media. Met als gevolg dat er nu vaak foto’s worden genomen van een artikel, waarna deze digitale foto’s via Twitter of Facebook worden gedeeld.

Dat kan anders. Momenteel denken we aan toegang op basis van tijdseenheden. Dus bijvoorbeeld een dagpas, weekpas, maandpas of zelfs uurpas. Met zo’n pas heb je dan totale toegang tot de archieven.

Nogmaals: Volkskrant.nl blijft in dit verhaal geheel gratis. Dus een site met nieuws, liveblogs, opinies, analyses en noem maar op. Maar vanaf deze site gaan we verwijzen naar de betaalde artikelen uit de krant. Dat kan via een etalage met pakweg de vijf beste artikelen van die dag, maar ook vanaf losse artikelen.

Of het gaat werken, weten we natuurlijk niet. Maar de tijd lijkt er rijp voor.

Laurens Verhagen is hoofdredacteur van Volkskrant.nl

laurens_klein4Enige verwarring vandaag in medialand. Bij de Volkskrant gaan we namelijk betaalde content aanbieden. Al snel werd her en der de conclusie getrokken dat Volkskrant.nl dus achter een betaalmuur zal verdwijnen.

Dat is niet het geval. Nieuws is gratis en zal ook gratis blijven, of we het nu leuk vinden of niet. Of, zoals het ook wel eens is gezegd: we kunnen de tandpasta niet terug in de tube duwen.

tandpasta

Maar wat dan wel? We willen de gehele krant ook gaan aanbieden in een aantrekkelijke online omgeving en via apps. Hier moet uiteraard wel voor betaald worden als mensen niet al abonnee van de krant zijn.

Bestaande abonnees kun je vervolgens ook niche-apps gaan aanbieden, zoals – om maar een dwarsstraat te noemen – een app met alle columns van Arnon Grunberg.

Op dit moment is er wel een digitale krant, maar dat is de krant als pdf. Dit is niet ideaal; zo is het onmogelijk om artikelen te delen via de sociale media. Met als gevolg dat er nu vaak foto’s worden genomen van een artikel, waarna deze digitale foto’s via Twitter of Facebook worden gedeeld.

Dat kan anders. Momenteel denken we aan toegang op basis van tijdseenheden. Dus bijvoorbeeld een dagpas, weekpas, maandpas of zelfs uurpas. Met zo’n pas heb je dan totale toegang tot de archieven.

Nogmaals: Volkskrant.nl blijft in dit verhaal geheel gratis. Dus een site met nieuws, liveblogs, opinies, analyses en noem maar op. Maar vanaf deze site gaan we verwijzen naar de betaalde artikelen uit de krant. Dat kan via een etalage met pakweg de vijf beste artikelen van die dag, maar ook vanaf losse artikelen.

Of het gaat werken, weten we natuurlijk niet. Maar de tijd lijkt er rijp voor.

Laurens Verhagen is hoofdredacteur van Volkskrant.nl

Ombudsvrouw over melden Marokkaanse afkomst

margreetvermeulen‘Het zijn Marokkanen. Waarom houdt de Volkskrant dat achter?’, vroeg een lezer mij naar aanleiding de gewelddadige dood van de 41-jarige grensrechter. Twee dagen later kreeg deze lezer zijn zin. Toen werd alsnog gemeld dat twee van de drie verdachten ‘vermoedelijk van Marokkaanse afkomst zijn’. Waarop weer andere lezers zich afvroegen wat dat er eigenlijk toe deed.

De verslaggevers die over het voetbaldrama schrijven, hebben de afkomst van de verdachten de eerste dag niet gemeld omdat ze er niets over wisten. Officiële bronnen lieten er niets over los. De uitspraak van de voorzitter van BuitenBoys, dat het ‘drie Marokkanen’ waren, hoorden de verslaggevers pas op dag twee. Maar die uitspraak schreven ze niet op. ‘Dat is een observatie van buitenaf. Daar kun je niet op afgaan’, vindt de verslaggeefster. Ze kreeg deels gelijk, want achteraf lijkt die uitspraak niet helemaal te kloppen.

Het al dan niet vermelden van de afkomst van verdachten is een dilemma. De krant wil graag informeren, maar niet nodeloos stigmatiseren. Het Stijlboek van de Volkskrant schrijft voor dat de afkomst van verdachten níét wordt gemeld, tenzij het nodig is voor een beter begrip van het gebeurde. Als iemand een moord pleegt om de eer van zijn familie te redden, is de achtergrond van de dader relevant. Maar als een Antilliaanse buschauffeur een ongeluk veroorzaakt, is het vermelden van zijn afkomst niet van belang – zelfs een beetje potsierlijk. Tenzij Antilliaanse buschauffeurs om de haverklap brokken maken.

Met deze voorbeelden zal iedereen het wel eens zijn. Maar in dit voetbaldrama ligt het niet zo simpel. Omdat de verslaggevers (op dit moment) slechts zekerheid hebben over de afkomst van één verdachte. En nog niet duidelijk is of de wandaad iets met die afkomst te maken heeft. Daar is weinig op af te dingen.

De hoofdredacteur vindt dat ook, maar zegt tegelijkertijd: ‘Er zijn eerder verhalen in de media verschenen over multicultureel ongemak rond de voetbalvelden. De club komt uit Amsterdam Nieuw-West, vaak beschreven als een wijk waar allochtone jongeren een specifiek soort ordeproblemen veroorzaken. Daardoor vraag je je als lezer bij dit nieuws toch meteen af of dit inderdaad Marokkaanse voetballers waren, zoals het verwachtingspatroon dicteert. Of waren het autochtone jongens? Dat doorbreekt het verwachtingspatroon. Ik vind beide gegevens relevant. De krant kan die zaken beter benoemen, mits het zorgvuldig gebeurt.’

Een aantal lezers weet het zeker: met de verkleuring van het amateurvoetbal is de verruwing toegenomen. Vooral Marokkaanse jongens hebben een slechte naam. Logisch dat ze van de krant willen weten of het Marokkanen waren. Daar staat tegenover dat er geen hard bewijs is dat kleur een rol speelt in de ellende op en rond het veld. In onderzoeken naar voetbalgeweld wordt etniciteit niet geregistreerd. Het zou niet de eerste keer zijn dat het publiek en de media allochtonen de schuld geven van narigheid (treinterrorisme, de moord op Vaatstra) terwijl ze er part noch deel aan hadden.

Alles overziende is het duidelijk dat vroeg of laat de etnische achtergrond van de jongens hoe dan ook in het nieuws zou komen. Zelfs als het autochtone jongens blijken te zijn. Zoals het ook nieuws was dat Pim Fortuyn werd vermoord door een autochtoon.

Toen de PVV aankondigde een Kamerdebat te willen over het ‘Marokkanenprobleem en het racistische geweld’ , was de afkomst van de verdachten meteen relevant geworden – of liever gezegd relevant gemaakt. De krant kon er niet meer omheen te melden dat twee van de drie verdachten ‘vermoedelijk van Marokkaanse afkomst’ zijn.

Ook zonder de PVV was er een moment gekomen waarop de krant de afkomst van de verdachten was gaan vermelden. Iedereen wil weten wat voor soort jongens een grensrechter die op de grond ligt nog in de buik en tegen het hoofd trappen, zoals gebeurd schijnt te zijn. In profielschetsen gaat de krant natuurlijk onderzoeken hoe het zo ver heeft kunnen komen. Hebben deze verdachten meer op hun kerfstok? Faalden hun opvoeders? Uit wat voor milieu komen ze? In zo’n verhaal kan de eventuele etnische achtergrond van de verdachten niet ontbreken. Ook niet in de Volkskrant.

Margreet Vermeulen is Ombudsvrouw van de Volkskrant

Beter: hilarisch, iconisch, extreem

De lezer komt uit Haarlem en kennen we ook als schrijver. Zijn hartekreet komt op een meteorologisch geschikt moment. Jacques de Jong uit Haarlem schreef deze week:

‘Misschien moet de redactie eens kijken naar de letterlijke betekenis van het woord extreem. Nu weer wordt er ‘extreme ontwrichting’ van het verkeer gemeld voor vrijdag. Niemand die dat nog kan waarmaken. Vorm van angst zaaien die nergens voor nodig is. Een paar centimeter sneeuw kun je niet extreem noemen.’

Wat is die letterlijke betekenis dan? ‘Buitengewoon, buitensporig’. En in de combinatie ‘extreme omstandigheden’: ‘Weersomstandigheden die gekenmerkt worden door buitensporige droogte, koude of hitte of door zeer veel neerslag, waardoor schade wordt toegebracht aan de flora en fauna of overlast optreedt voor de mens.’

Dus de schrijver heeft gelijk? Ja. En dat niet alleen: hij maakt melding van de menselijke gewoonte waaraan we hier al eerder aandacht besteedden: de neiging (behoefte) zaken krachtiger te formuleren dan nodig.

O ja: zeer, erg, heel. Het verkeerde gebruik van ‘letterlijk’ (zie Beter 34) valt er ook onder. Dat is zelfs aan een trendachtige opmars bezig. Zoals eerder het woord ‘hilarisch’ en op dit moment ook het woord ‘iconisch’.

 beter38_1

(15 november, V14)

 beter38_2 

(22 november, V21)

 beter38_3 

(24 november, 13)

 beter38_4

 

(1 december, 34)

 beter38_5 

(28 november, V8)

 Zeg het maar, wat is er mis mee? Met elk voorbeeld afzonderlijk niet veel, maar wat het is met dit soort ‘grote’ woorden: hoe vaker je ze leest, hoe meer ze aan grootheid inboeten. Dus vraag je bij het gebruik van zo’n woord altijd even af of het wel echt nodig is, en of wat je beschrijft wel echt hilarisch, iconisch of extreem is .

Overigens geeft Van Dale als betekenis van ‘iconisch’: ‘beeldend van aard, als een beeld: de taal van de bijen is iconisch.’

Ik zou bijna zeggen: hilarisch. Doe maar niet, onbegrijpelijk lijkt me voldoende.

Bart Koetsenruijter is redacteur V en Kunst van de Volkskrant

Ombudsvrouw Volkskrant over De Speld

margreetvermeulenWat valt u op aan de volgende berichten? ‘Speelgoedwinkelketen Intertoys zal de Joint Strike Fighter niet in haar assortiment opnemen.’ ‘Criminele Antillianen zijn vaker crimineel.’ ‘Rutte: Geen cent meer naar Drenthe.’ En: ‘Monetaire installatie ontdekt in Griekenland.’

De berichten zijn nep. Ze stonden op de achterpagina, in de satirische rubriek De Speld, ‘Jouw vaste prik voor Betrouwbaar Nieuws’. Maar sommige lezers kunnen er niet om lachen. ‘Hoe kunnen zulke slechte teksten door uw redactionele controle komen?’, vroeg een lezer toen hij in De Speld het volgende bericht las: ‘Nederland verkeert nog altijd in een staat van economie. Dit blijkt uit de laatste cijfers van het Centraal Planbureau. Volgens het CPB is het einde nog niet in zicht.’ Een andere lezer was ontzet dat de krant een kritiekloos stukje had geplaatst over een vrouw die abortus had gepleegd omdat haar echo op Facebook slechts drie keer was ‘geliked’.

Als ik de lezers antwoord dat het gefingeerde berichten zijn, voelen ze zich soms betrapt. Dat ze daar niet zelf op gekomen waren. Soms worden ze boos. ‘Een krant die betrouwbaar wil zijn, plaatst toch geen nepnieuws?’, mailde een lezer die zich misleid voelt. Daar zit wat in. Maar het is niet de bedoeling van de makers van De Speld om lezers te misleiden. ‘Dat is niet de opzet. We gaan niet faken dat er een bom op de Dam is ontploft’, aldus de hoofdredacteur van De Speld.

‘We spelen op satirische wijze met de journalistieke vorm en leveren daarmee commentaar op actuele ontwikkelingen. Door het in een keurslijf te gieten van een serieus, neutraal nieuwsbericht, werkt een grap beter. Maar ik geef toe, Volkskrantlezers voelen zich regelmatig door ons op het verkeerde been gezet. Online hebben we daar minder last van. In die kringen zijn we bekender en online nieuwsjunkies lezen blijkbaar anders.’

Onlangs knipte een nietsvermoedende Volkskrantlezer, tevens hoogleraar rechtspsycholo- gie, een hilarisch bericht uit over een experiment om vonnissen van rechters meer te baseren op wetenschappelijke bewijzen (zoals vingerafdrukken op het moordwapen). Rechters zouden hun vonnissen nu vooral baseren op het uiterlijk van de verdachte en zijn maatschappelijke status. De hoogleraar stuurde het knipsel naar NRC Handelsblad. Met de vraag of NRC ook over dit experiment zou schrijven. Zo ver kwam het niet. De NRC-journalist herinnerde zich tijdig dat het hier om een Speldbericht ging.

De hoogleraar reageerde getergd toen hij hoorde dat het bericht nep was. ‘Niets dat erop wees dat het geen normaal bericht was, behalve dan de hilarische inhoud. Maar er komen wel vaker hilarische berichten uit kringen van justitie, zeker nu twee halve zolen het departement beheren. Ik snap niet hoe dit stukje in mijn krant terecht kon komen. Ik zou dankbaar zijn voor uitleg die ik ook als niet-krantenman kan snappen.’

De hoogleraar heeft een punt. Hilarische berichten kunnen best waar zijn. De vraag is of de lezer genoeg wordt gewaarschuwd dat hij in de Volkskrant het glibberige pad van de humor betreedt. Volgens mij is dat het geval. Op de achterpagina van de krant, die Dag in Dag uit heet, staat nooit serieus nieuws. De berichten van De Speld staan ofwel naast Gummbah ofwel naast de overduidelijk humoristisch bedoelde fotomontages van Lucky TV. Geen plek waar je serieuze berichten verwacht. Op de site volkskrant.nl staat zelfs een balkje bij elk Speld-bericht met de tekst: satire. Kortom, de lezer wordt volop gewaarschuwd.

Een andere kwestie is de manier waarop de berichten van De Speld worden gearchiveerd. In het interne archief van De Persgroep is het duidelijk wanneer een bericht is verschenen bij De Speld. Maar daar hebben abonnees weinig aan, die zullen zich meestal wenden tot het online archief via volkskrant.nl. Daar worden berichten van satirische rubrieken als De Speld en Het Nieuwste Schavot gearchiveerd alsof het gewone berichten zijn. Dat gebeurt ook in het Lexisnexis-archief dat vooral door journalisten wordt geraadpleegd. Het lijkt me zeer onverstandig om echte en nepberich- ten in het archief te vermengen. Volkskrantlezers, maar ook collega-journalisten hebben recht op een betrouwbaar archief.

Margreet Vermeulen is ombudsvrouw van de Volkskrant

despeld

Alle artikelen. Ooit.

laurens_klein4Sommige mails zijn te mooi om te laten liggen. Komt ie, integraal:

Geachte heer/mevrouw,

Momenteel ben ik bezig om alle artikelen die jullie ooit hebben geschreven uit mijn hoofd te leren. Ik ben op dit moment op 21 december 1996 aangekomen. Ik ben wel regelmatig wat spelfouten tegen gekomen, maar een joekel als deze wekte bij mij het gevoel van plicht op om deze aan jullie te melden.

http://www.volkskrant.nl/vk/nl/2686/Binnenland/article/detail/427921/1996/12/21/Van-het-kraken-van-de-chipkaart-wordt-je-niet-rijk.dhtml

Waarschijnlijk kunt u het al in de titel zien, ‘word je’ is uiteraard zonder ‘dt’. Ik zie graag dat deze spelfout verbeterd wordt en hoop bij deze een bijdrage te kunnen leveren aan jullie courant

We bedanken deze lezer. De fout is uiteraard hersteld.